Appartementencomplex JULIANASTAETE
Julianalaan 17 – Baarn

De steen die in de voorgevel van het appartementengebouw JULIANASTAETE zit is op 11 maart 1994 gelegd door de toenmalige wethouder Jan Nijhof. Over deze Jan Nijhof is veel bekend. Hij  was niet alleen bekend als wethouder en raadslid, maar vooral bekend door zijn ondernemersactiviteiten  en met name zijn woonwarenhuis Nijhof. Deze “bouwmarkt” is  bekend in Baarn en de wijde omgeving.

Auteur Johan Hut heeft een uitgebreide levensbeschrijving geschreven die op internet (begraafplaats-Baarn.nl)  te vinden is. In het kort is dit een deel uit zijn verhaal:

Al in zijn jeugd moest Jan  Nijhof  flink aanpakken. Aan de Dijkweg (nu Populierenlaan), in een rommelig Baarns volksbuurtje, hadden zijn ouders een kruidenierszaak en de oudste kinderen werkten mee. De in 1928 geboren Jan Nijhof bracht als jongen op de transportfiets de boodschappen rond. Later, toen hij in Utrecht medicijnen ging studeren, zagen zijn dagen er als volgt uit: boodschappen klaarleggen, op de fiets naar Utrecht, colleges volgen, op de fiets terug naar Baarn, boodschappen rondbrengen en ’s avonds studeren. Die studie was natuurlijk niet het idee van zijn ouders, net zo min als het feit dat hij na de mulo verder wilde leren op het lyceum. Jan maakte die keuzes, zijn ouders vonden het best en betaalden.

Met alle plezier had Jan Nijhof een toekomst in Australië willen opbouwen, maar wel met een vrouw. Hij had een oogje op Greet Kuipers, een oud-klasgenote van de mulo (Koningin Wilhelmina School). Vanuit Australië correspondeerde hij met haar, wat Greet qua contact wel voldoende vond. Toen Jan in 1956 voor een half jaar naar Nederland terugkeerde, wachtte hem dus een flinke klus. Zijn voortdurende pogingen om Greet ervan te overtuigen dat hij toch echt wel meer kon zijn dan een correspondentievriend, hadden na een paar maanden succes. Greet bezweek voor zijn charmes, maar stelde één voorwaarde: Baarn was toch ook een leuke plaats voor een mooie toekomst. Jan ging natuurlijk akkoord en zijn in Australië verdiende geld was genoeg om hypotheekvrij een bouwvallig huisje aan de Berkenweg te kopen. De tijd tussen de verloving en het huwelijk (elf maanden) was net voldoende om het huis bewoonbaar te maken.

De beslissing van Greet had grote gevolgen, want op dat moment verlegde Jan zijn aandacht van ‘down under’ naar de Jacob van Lenneplaan in Baarn. Daar had zijn vader in 1950 een bedrijfje gevestigd, langs een doodlopend zandpad dat nu de Guldenhoflaan is. Vader Nijhof had zijn kruidenierszaak verkocht en was gaan handelen in sloopmaterialen. In 1953 kwam zoon Tijmen in de zaak, pas zestien jaar oud. Toen Jan er in 1956 bijkwam, bracht hij zijn vader en broer ertoe hun blik te verruimen. Ze gingen landelijk handelen in grote partijen materialen. Halverwege de jaren zestig werd Nijhof wat wij nu een bouwmarkt noemen. 

Jan Nijhof deed in september 1982 zijn intree in de plaatselijke politiek. Als ‘bekende Baarnaar’ was hij als lijstduwer (nummer laatst) op de lijst van het CDA gezet. Op een ledenvergadering werd hij fractievoorzitter en kreeg vier jaar de tijd om zich voor te bereiden op de stap naar fulltime politicus. Dat uitzicht trok hem wel aan, nadat hij zijn bedrijf had grootgemaakt vond Jan het een mooi idee om zich op een hoger niveau met de ontwikkeling van Baarn bezig te houden. Uiteraard moest de continuïteit van het bedrijf eerst worden gewaarborgd. Zowel Jan junior als Frank waren ondernemende jongens die het leuk vonden om buiten het gespreide bedje de wereld te ontdekken. Toen senior in 1985 met een hartinfarct in het ziekenhuis werd opgenomen, werd junior echter voor het blok gezet en koos hij ervoor na opa Jan en vader Jan als derde Jan het heft in handen te nemen.

Jan senior ging vervolgens in 1986 vol overgave de uitdaging van het wethouderschap aan. Een nieuwe wereld ging voor hem open. De ruimtelijke ontwikkeling in Baarn ging hem aan het hart, met als zwaartepunt de mogelijkheid voor jonge Baarnaars om in hun dorp te blijven wonen. De ontwikkeling van Eemdal 5 (tussen Lepelaarstraat en spoorlijn) noemde hij later als zijn belangrijkste project. Na Eemdal 6 (Tuindorp) had hij ook Eemdal 7 (Onland) al in zijn vizier. Daarmee stond hij tegenover zijn fractie, maar zijn hart lag bij al die jonge Baarnaars die toch ergens moesten wonen.

Zijn politieke ervaring bleef hem van pas komen, toen hij na zijn pensionering bestuurlijk actief werd bij het Kringloopcentrum en bij cultureel centrum De Speeldoos. Ook was hij medeorganisator van het bevrijdingsfeest (5 mei) in 1995 en de millenniumviering.

Eigenlijk bemoeide Jan Nijhof zich tot het laatst met alles. Jan Nijhof had een goed hart. Het is niet eerlijk dat juist dat hart ook zijn grootste vijand was. Een paar dagen voor een geplande operatie was het opeens voorbij. Zondagmorgen overleed hij, in zijn slaap. Altijd hield hij de regie in handen. Maar hier kon zelfs hij niets meer aan doen.

 

Informatie werd verzameld in het archief van de Historische Kring Baerne, uit het boek de geschiedenis van Baarn van Meester Pluim, op de website www.historischekringbaerne.nl,  op de website www.groenegraf.nl , diverse publicaties op internet en vooral uit gesprekken met bewoners van de panden waarin een steen zich bevind. Bijna alle foto’s zijn gemaakt door de auteur. De foto’s van het moment van de steenlegging zijn  gemaakt door de bewoners van het betreffende pand of zijn overgenomen uit oude kranten. Veel informatie is gevonden in de Baarnsche Courant.

Dank aan iedereen die belangeloos zijn medewerking heeft verleent bij het verstrekken van informatie.